Here is a insight view at Ons Plek in Bloemfontein. No subtitles yet. Please be patient.

Een kijkje bij Ons Plek in Bloemfontein.

 This is a tribute to the African Women. They seems to carry theweight of the continent on their shoulders, despite the difficultposition they often are in.

The footage was shoot in South Africa where ‘we’ are supporting hiv/aids-projects.

Dit is een eerbetoon aan de Afrikaanse vrouwen. Zij blijken vaak het gewicht van het Afrikaanse continent op hun schouders te dragen en veel hoopvolle ontwikkelingen beginnen bij hen. Tegelijkertijd worden ze onevenredig getroffen door de problemen in bijvoorbeeld Zuid Afrika.

Om recht te doen aan hun positie heb ik deze video gemaakt.

Charlie, je zou hem zo in je zak willen steken en mee willen nemen. Charlie is een joch van een jaar of 10 – 12, die we in Knysna op straat tegen komen. Wil kende hem nog van de vorige keer dat hij hier was en Charlie lijkt hem ook te herkennen. Wil vraagt of hij nog bij ‘Mad about Art’ is geweest: "Ja," en gaat hij morgen weer, "dat ook." Ook de vraag of hij naar school gaat wordt volmondig met "Ja" beantwoord, maar nu past hij op de auto’s en daar verdient hij geld mee. Wil biedt aan een broodje voor hem te kopen, maar in de struiken heeft hij brood liggen en een bellonie. Hij wil wel iets te drinken, maar voor we hem kunnen vragen wat hij lekker vind, komt de security meneer van de supermarkt naar ons toe om hem weg te jagen.
"t Is goed," zeggen we, "we kennen hem." maar Charlie is al verdwenen.
"Hij is een dief," zegt de security meneer, "hij wilde jullie vast beroven, want hij heeft zo zijn vriendjes."
"Hij zei dat hij op de auto’s pastte." En we wilden hem maar al te graag geloven.

Op de weg terug zien we de jongens weer bij de boom zitten. Ze spelen een spelletje met een blik en muntjes, volgens ons om geld. We vragen naar Charlie en ze halen hem direct.
"Je was niet bij "Mad about Arts’, hxe8?"
"Nee," hij was bij zijn vrienden, iets ouder dan hij; ze spelen samen.
"Nu je geld verdient, kun je met ze spelen."
Charlie lacht.
"Je moet goede dingen doen, Charlie. Daar heb je meer aan dan als je rottigheid uithaald."
Charlie beloof het ons… en wij, we willen hem maar al te graag geloven.

In februari heb ik al aandacht geschonken aan de actie ‘Race for Tibet.’ Nu kwam de actie "Beijing – We are Ready" op mijn weg met de volgende video.

Beide acties willen de Olympische spelen in Beijing 2008 aangrijpen om de situatie van het door China overheerste Tibet te doen. Men kan natuurlijk zeggen dat sport en politiek gescheiden moeten blijven, maar het was het Olympisch comitee zelf dat hun keuze voor Beijing verklaarde als een mogenlijkheid om iets aan de mensenrechten in China te doen.

In februari I mentioned the ‘Race for Tibet.’ This week I got a mail about "Beijing – We are Ready" and saw the video you see here.

Both events ask attention for the Olympic games of  2008 in Beijing. They want to use the Olympics to generate attention for the situation in Tibet. The Human rights situation is compromised by the invation of China.

Some of you may say sports and politics should not be mixed. But it was the Olympic comitee itself that claimed the Olympics in Beijing would be a possibility to improve the  humanrights situation in China.

Beste Fatima Moreira de Melo,

Martin Lont
Secretaris Stichting Willen en Doen.

This message is just in Dutch. Its a letter of complaint directed at the Bank. It’s based on a Dutch TV-commercial. Not real exciting to those outside of the Netherlands.

Ik ben weer terug van weg geweest. Op mijn weblog althans.
Wie niet terug is maar juist de wijde wereld ingetrokken is, is Wil Groot, een vriend van me. Hij is naar Zuid Afrika vertrokken om AIDS-projecten te ondersteunen. Om zijn acties kracht bij te zetten hebben we een stichting opgericht: Willen en Doen.

Hij heeft mij gevraagd om secretaris van de stichting te worden. Daar ben ik nu hard mee aan de slag. In het begin (we zijn pas een maand actief) is het nog een beetje zoeken, maar we hebben een gemotiveerd bestuur. Bovendien is Wil al langer met deze plannen bezig en heeft al veel contacten gelegd met mensen die acties op touw willen zetten.

Zijn afscheid op  17 Oktober was tevens een Benefit. Op deze film kunnen jullie een indruk krijgen van die avond.

Meer info staat op www.willenendoen.org
Wil’s persoonlijke weblog is te vinden op: www.wilhelmus.waarbenjij.nu

I’m back, at least on my weblog, after being absent for a few months.
I friend of mine -Wil Groot- on the other hand, just left for South Africa. He will be spending 9 months here, supporting several project for people and children with AIDS. for this he had started the Will Do foundation.

His goodbye party on the 17 of October was also a benefit. Here is a film about that night. Most of it is in Dutch though. On the website of the foundation you ccan find information in English, by clicking on the English flag in the top corner: www.willenendoen.org

Hier is een opwarmer voor mijn film over mijn verblijf in het Tibetaanse klooster Tashi Lhunpo. De film zal nog wel even op zich laten wachten. Ik moet eerst de juiste kabel bestellen en de juiste software om de beelden in mijn computer in te kunnen laden. Tot die tijd moet je het doen met: Tashi Lhunpo Rood.

Misschien is dit niet de meest voor de hand liggende muziek voor dit onderwerp, maar Rood is wel de meest sterk aanwezige kleur in het klooster; vandaar.

Here is a apitizer for my film of my time at the Tibetan monastery Tashi Lhunpo. I haven’t started the movie yet. First I need to order the right cable and software to load the images into my computer. Until that time enjoy this clip: Tashi Lhunpo Red.

This muziek may not be what you expect for a subject like this, but since title is Red -the most dominant color at the monastery- I found it apropriate for a first view.

Herinneringen aan niets.

We hebben veel beelden van plaatsen waar we nog nooit geweest zijn. Ik dacht hieraan toen ik in het klooster in India was en probeerde het beeld te reconstrueren waarmee ik mijn reis begonnen was. Er kwamen slechts twee beelden naar boven.

De eerste was van een klooster waar ik met Yannick in gesprek was. Ik stelde me voor hoe ik in zijn kamer zat op de derde verdieping van een vijf verdiepingen tellend gebouw. Ik keek door het raam naar de binnenplaats. Het gebouw omsloot deze binnenplaats slechts doorboord door een poort als ingang aan de ene kant en een kleinere opening aan de andere kant die verder het klooster in leidde. De wanden van het gebouw waren dik en zwaar. Af en toe liep er een monnik diagonaal over het plein.

Dit beeld komt zonder twijfel van fotox92s of uit films van westerse kloosters of zelfs kastelen.

Het tweede beeld was van een half overdekte ruimte met rijen van x91matrassenx92 waar monniken gingen zitten om hun ochtend meditatie te doen. Het was een mooie plek om zelf te gaan zitten in innerlijke rust. Af en toe ging er eentje weg en ging een ander zitten, afhankelijk van zijn dagelijkse schema en de tijd dat hij was opgestaan.

Dit beeld vond ik zeker niet terug in Tashi Lunpo. De ochtend routine was veel strikter georganiseerd met een puja om 6 uur (of zelfs nog eerder naarmate het festival Gutor naderde). De pujax92s zijn zeker geen plaatsen waar de monniken kunnen mediteren. Daarvoor is er teveel lawaai van de instrumenten of het chanten van gebeden en teksten. Ik heb zelfs in de 10 dagen dat ik daar was, niet xe9xe9n mediterende monnik gezien.

Toch kwam de lay-out van de tempel met de x91matrassenx92 zeer goed overeen met wat ik me had voorgesteld. En dus vraag ik me af waar ik dat op gebaseerd heb. Heb ik een foto gezien? Of een tv programma? I realizeer me dat mijn broers beschrijving van zijn tijd in Ladakh aan mijn beeldvorming heeft bijgedragen.

De beelden die we hebben van dingen en plaatsen waar we nog nooit geweest zijn, ik noem ze: x91Herinneringen aan Nietsx92. We crexebren een wereld waar we nog nooit geweest zijn en we projecteren ons hierin en doen dingen die we nog nooit gedaan hebben.

Ik vraag me af of ik niet meer beelden had van de plaats waar ik naar toe ging, dan de twee die ik net genoemd heb. Heb ik de rest gewoon blanco gelaten? Of ben ik mijn x91Herinneringen aan Nietsx92 simpelweg vergeten.

We zijn allemaal geneigd de leegtes in te vullen; zoals onze ideexebn over het Tibetaans Boeddhisme of het leven van een monnik. En dat is okxe9, zolang ze maar openstaat voor de realiteit als je hiermee geconfronteerd wordt. Maar zelfs als wat we met eigen ogen zien wordt bepaald door wat we willen zien of wat de mensen om ons heen willen dat we zien. Dit geld voor het Boeddhisme of andere godsdiensten of ons beeld van de mensen om ons heen. We versterken onze beelden door er bevestiging voor te zoeken.

Het volgende voorbeeld toont hoe diep sommige beelden en mythes gegrond kunnen zijn:

In de film: x91An Angy Monkx92 zien we een beeld van een groep monniken die tijdens meditatie beginnen te zweven. Later in de film zien we hoe iemand van de gelegenheid gebruikt maakt om het tapijt onder de vliegende monniken met een stofzuiger schoon te maken. Na de premixe8re in Zwitserland wordt de regisseur door xe9xe9n van de gasten aangesproken.

"Ik van zo blij dat u in staat bent geweest opnamen te maken van monniken in zwevende meditatie," zegt de man, "ik had gehoord dat het mogelijk was, maar om het met eigen ogen in de film te zien was ongelofelijk."

De regisseur legt aan de man uit dat het een clip uit een reclame is en dat het special effects zijn die we hier zien. Maar de man lijkt geen woord te horen, bedankt de regisseur nogmaals en gaat gelukkig naar huis met het geloof dat her mogelijk is door meditatie los te komen van de grond.

Een beetje zelf reflectie is helemaal niet slecht van tijd tot tijd.

Memories of nothing.

We have a lot of images of places we have never been. I was thinking about this when I was in the monastery in India and tried to reconstuct the picture I had in mind. I came up with just two visuals.

The first was of a monastery where I spend some time with Yannick. I pictures myself sitting in his room on the third floor of a five story building. I watched through the window to the courtyard. The building enclosed the courtyard with a gate like entrance on one side and maybe a smaller opening on the other side leading further into the monestary. The walls of the building were thick and heavy. Every now and then a monk would diagonally cross the yard.

My image clearly stems from pictures or films about western monasterys or maybe castles.

The second image I had was of a half covered space with rows of x91matrassesx92 where monks would sit down for do their morning meditation. It would be a good place to sit down and find your own inner peace. From time to time one monk would leave and an other would arrive, depending on their daily scedual and the time they got up.

This certainly was not what I found in Tashi Lunpo. The morning routine was strictly organised with a puja started at 6 (or even earlier as the festival was approaching). The pujax92s certainly arenx92t places for the monks to meditate, there is too much noice of instruments and chanting of prayers and texts. In fact I have not seen one meditating monk during my 10 day stay in this place.

However the layout of the tempel with the x91matrassesx92 was pretty accurate to what I had imagened. Which leaves me to think what this image was based on? Did I say photo or a program on tv, did I read a book on it.

I realize that my brothers discription of his time in Ladakh had something to do with my image.

The images we have of things and places we have never been, I call them: x91Memories of Nothingx92. We create a world wex92ve never been to, and project ourselves inside doing thing we have never done

Sometimes we are surprised if reality is not what we x91rememberredx92 it to be, sometimes our memories get instantly replaced by what we see and we forgot we even had them.

It leaves we wondering if I had more then just the 2 images mentioned, of the place I was travelling to. Did I just leave the rest of it blanc? Or did I forget my x91Memories of Nothing.x92.

We all tend to fill in blanc; like our thoughts of what Tibetan Boeddhism and the life of a monk is like. It is okey to do so, as long as you open yourself up for reality once you are confronted with it. But what we see with our own eyes is colored by what we want to see, or what people around us want us to see. This is true for our believes of Boeddhism, and other religions but also of people around us. We strengthen the image within yourself by finding comformation for it.

The follwing example shows high deeply certain images and myths can be rooted in our brain:

In the movie: x91An Angry Monkx92 an image is shown of a group of monks flooting of the floor in meditation. Later in the movie we see how someone takes the opurtunity to clean the carpet underneath the flying monks with a vacuum cleaner. After the premiere in Switserland the director is adressed by a man who has just seen the movie.

"I am so happy that you manage to show film this clip of the monks in flooting meditation. I had heared about it and new it had to be possible, but to see it on film is amazing," the man says to the director.

The director tells the man that this was just a clip from a commercial and that is all due to special effects. The man however doesnx92t seem to hear a word and thanks the director again leaving happy and believing that is is posible to floot through flooting meditation.

A little self reflection is not a bad thing from time to time.

Ik ben onderweg naar Amsterdam. Ik heb gister afscheid genomen van het klooster en haar bewoners. Ondanks de taal barrixe8re kon ik me goed met de monniken onderhouden. Okey, de meest diep gaande gesprekken voerde ik over het algemeen niet met ze. Aanvankelijk liet ik vooral de techniek voor me spreken door fotox92s en filmpjes – ter plekke of eerder op de dag gemaakt – te tonen. Maar gaandeweg merk ik ook zonder deze techniek leuke gesprekken te kunnen voeren. Dat er meestal meerdere monniken om me heen zitten, die elkaar aan kunnen vullen helpt hier bij.

Wat ik lastig vind is dat veel monniken in mijn ogen op elkaar lijken. Aan de kleding heb ik geen steun en ook de haardracht -vrijwel alle gevallen afgeschoren of kort en zwart- klinkt niet uit in onderscheidend vermogen. Wel zijn er grote verschillen in karakter. De komiek en het bijdehandje vallen natuurlijk het meeste op. Dan zijn er de serieuze en de verlegene. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat ik hen geen recht doe met deze korte opsomming, maar het geeft wel een goede eerste indruk.

Mij herkennen ze natuurlijk veel makkelijker en het duurt niet lang, of ik kan nergens meer lopen zonder: x91Hello Martinx92, x91Good morning Martin,x92 te horen.

Een uitnodiging om deze zomer bij familie van xe9xe9n van monniken in Ladakh te verblijven heb ik al binnen en ook ben ik door de eerste ronde van de sollicitatie naar de positie van monnik. Dat deze ronde vooral een uiterlijke beoordeling is, mag de pret niet drukken. Sinds ik mijn hoofd kaal heb laten scheren lijken er nog maar 2 logische beroepskeuze: Monnik of WWF-worstelaar. De vraag of ik monnik wordt is me meer dan eens gesteld en een oudere monnik die ons vergezelde in de riksja, deelde me met de wijsheid der jaren mee dat ik de juiste oorlellen heb voor de baan. Maar vrees niet , ik kom (voorlopig) gewoon terug naar Nederland.

Mijn vertrek komt nog vrij plotseling. Was het oorspronkelijk te bedoeling de 19^e mijn terug reis te aanvaarden, een rockconcert op die dag had dit moment naar de 20^e verschoven. De ochtend van de 19^e was er een festiviteit in x91the palacex92 ( een openlucht gebied) in het kader van het Tibetaans Nieuw Jaar (Losar). Er was veel politie op de bij rond deze festiviteiten om het verkeer te regelen, maar naar later bleek, ook om de buitenlanders te controleren op de juiste papieren. In de Tibetaanse woongebieden moeten buitenlanders een vergunning voor verblijf aanvragen. Ik had deze vergunning keurig aangevraagd, maar de papieren waren nog niet doorgekomen. En dus besloot de politie mijn paspoort in gijzeling te nemen. Deze was heel wat lastiger los te peuteren als de week ervoor mijn schaduw. Uiteindelijk werd ik met mijn geliefde reisgezel herenigd, maar werd gesommeerd het gebied zo snel mogelijk te verlaten. Als ze me er nog een keer aan zouden treffen (en ze hadden video-opnamen gemaakt) dan zouden ze me het interieur van de locale gevangenis laten zien.

En dus ben ik dezelfde dag vertrokken.

Terwijl ik terg liep naar het klooster, overviel me een meewarig gevoel. De realiteit dat aan mijn mooie verblijf hier nu toch echt een einde was gekomen raakte me hard, zelfs al scheelde het slechts xe9xe9n dag.

Yannick en Wosel -een monnik die me heeft uitgenodigd deze zomer bij hem en zijn familie in Ladakh te logeren- gingen mee naar het bus station in het nabij gelegen Kushalnagar. Daar hielpen ze me de bus in. Om je van een plekje te verzekeren is het verstandig voor het instappen een boek door het raam op een open stoel te plaatsen. Door mijn twee metgezellig ben ik ook verzekerd van die geliefde plaats. Een dorp verderop zie ik dat er ook nog een andere mogelijkheid is: gewoon je zoontje door het raam naar binnen duwen. Misschien dat ik volgende keer zelf maar door het raam klim.

Maar hoe dan ook, het vertrek kwam toch eigenlijk te vroeg. Dat realiseer ik me nu ook bij het terugkijken van de video beelden. Maar aan iedere reis komt een eind en ik kan altijd besluiten om mijn belofte om binnen 3 jaar terug te komen inwilligen.

..